«داستان‌نویسی، مهارتی آموختنی است»

نخستین تلاش‌ها برای شرح فرایند آفرینش ادبی را باید در فرهنگ و تاریخ یونان باستان دنبال کرد. در فرهنگ یونانی اعتقاد داشتند توانایی نوشتن از الهه مِموریوس به شاعر و نویسنده اعطا می‌شود. در فن شعر ارسطو هم به این موضوع اشاره‌هایی شده است. اما در ادوار بعد خصوصا در دوره نوافلاطونی‌ها، با تکیه بر باور‌های دینی، جای این الهه با خدا عوض می‌شود. آن‌ها معتقد بودند نوشتن، یک استعداد خدادادی است که برخی از این نعمت بهره‌مندند و برخی نه. اما در پی رنسانس اروپایی ارتباط انسان با آسمان متزلزل شد. اندیشمندان با تکیه بر دستاورد‌های علمی و خصوصاً روان‌شناسی به این نتیجه رسیدند که «نویسندگی چیزی جز یک مهارت آموختنی نیست». با این تفکر نهاد‌های آموزش نویسندگی در غرب شکل گرفت و سال‌هاست که همچنان به کار آموزشی مشغولند. نظام آموزش و پرورش و آموزش عالی ایران فاقد این منطق آموزشی است. دیپلمه‌ها، دانشجویان و فارغ‌التحصیلانِ دانشگاهی ایران چنین مهارتی را نمی‌آموزند؛ از‌این‌رو باید اصول و مهارت‌های نویسندگی و به‌خصوص نوشتن داستان را در دوره‌ها و کلاس‌های ویژه‌ای که در خارج از دانشگاه‌ها و مدارس برگزار می‌شوند و شیوه‌های خلاقانه و بدیع در آموزش داستان‌نویسی مدرن پیشه می‌کنند، آموخت.

🔗 مرکز مطالعات علمی و ادبی ایران (ایکو‌سالا):
@icosala