❗️چرا والدين و فرزندان زبان هم را نمی شناسند؟

🔸والدينی كه نوجوان دارند، متفق القول مي گويند كه فرزندشان: "حرف گوش نمی كند. با ما يكه به دو می كند. هر چه می گوييم، مخالف آن را انجام می دهد و و و "

🔸نوجوانان هم متفق القول می گويند: "پدر و مادرها گير مي دهند، ما را نمی فهمند، قديمی فكر می كنند و و و ....."
▫️باید سوء تفاهم ها برداشته شود و ما از نسل نو بيشتر بدانيم و با آن ها به زبان خودشان صحبت كنيم باید از دو درب احترام و محبت بتوانیم به آنها نفوذ کنیم.

قوانین تربیتی

ده قانون اصلی تربیت
۱- تحسین و پاداش: استفاده از اسباب بازی و خوراکی های متنوع برای پاداش یک کودک الزامی نیست. شاید استفاده از تابلوی ساده ای که در آن‌ها رفتار خوب فرزندتان را با یک ستاره پاداش دهید، موثرترین تمجید باشد.
۲- ثبات قدم و استمرار: مقررات مشخص شده را به سادگی تغییر ندهید. هیچکس نباید حتی خود شما قوانین را نقص کند.
۳- برقراری روال معین: تعیین وقت دقیق خوابیدن، بیدار شدن و غذا خوردن است. عاقلانه انعطاف به خرج دهید چرا که بی شک خانه پادگان نیست.
۴- حد و حدود و خط قرمزها: با این کار مشخص می کنید از وی چه انتظاری دارید و محدوده ی آزادی عمل او تا کجاست.
۵- نظم: نظارتی قاطعانه و عادلانه. هرگز نبای نظم را با استفاده از خشونت و تنبیه برقرار کنید.
۶-هشدارها: هشدار ها دو نوع است. در هشدار نوع اول برنامه بعدی روزانه را به اطلاع کودک برسانید و در هشدار نوع دوم: رفتار نامناسب فرزندتان را به او گوشزد می کنید و در واقع به او فرصت می دهید تا رفتار خود را تصحیح کند.
۷- انتظارها: با آنها راجع به خواسته هایتان صحبت کنید اما از ارائه توضیح اضافه، استدلال و پیچیده کردن موضوع پرهیز نموده و فقط نکته اصلی را به ساده ترین شکل ممکن بیان نمایید. بخاطر بسپارید توضیح های خود را متناسب با سن فرزندتان بیان کرده و از آنها سوال کنید آیا متوجه شده اید که چرا چنین انتظاری از آنان دارید یاخیرُ تا اینکه به تدریج نظم مورد نظر شما را بپذیرند.
۸- محدودیت ها: خونسرده بوده و بر اعصابتان مسلط باشید. نافرمانی را با خشم و فریاد پاسخ ندهید. اجازه ندهید کودکان به سهولت با اعصابتان بازی کنند.
۹- مسئولیت پذیری: به آنها اجازه رشد بدهید. اجازه دهید کارهای کوچک را خودشان به تنهایی انجام دهند و انتظار شما متناسب با سن و تواناییشان باشد.
۱۰- آسودگی خیال و آرامش: توجه کلامی و غیر کلامی

جی.اُ. فراست

دیدن، شنیدن، لمس کردن ،.. نیاز کودکان

بچه‌ها را رها کنیم تا ببینند، بشنوند و لمس کنند. آن‌ها فقط با جستجو در دنیای اطرافشان می‌توانند به تجربه‌های ناب و شگفت‌انگیز دست پیدا کنند. به کودک اجازه دهید در یک محیط امن به جستجو و کنجکاوی بپردازد تا بتواند خود و دنیای بیرون را کشف کند.

هفت مرحله برای رسیدن به موفقیت

هفت مرحله برای رسیدن به موفقیت
 

برای تعیین هدف و سپس رسیدن به آن یک فرمول هفت مرحله ای وجود دارد که همه افراد موفق، بدون استثنا، با اندکی تغییر از آن پیروی می کنند تا به موفقیت های بزرگ برسند. شما هم می توانید همین کار را بکنید.

✅ ببینید چه می خواهید

مرحله اول: دقیقا مشخص کنید در هر زمینه ای از زندگی تان چه می خواهید. ایده های کلی را به موارد خاص تبدیل کنید.

✅ آن را یادداشت کنید

مرحله دوم: پس از تشخیص آنچه می خواهید، آن را به تفصیل و روشنی بنویسید . همیشه روی کاغذ فکر کنید. هدفی که روی کاغذ نیاید هدف نیست بلکه فقط یک آرزوی بدون انرژی است.

✅ زمان بندی کنید

مرحله سوم: برای هدف خود ضرب الاجل تعیین کنید. با این کار نیرویی در ضمیر ناخودآگاه تان ایجاد می شود که شما را به انجام فعالیت های لازم برای رسیدن به هدف وادار می کند. اگر هدف بزرگ است، آن را به اجزاء کوچک تر تقسیم کنید و برای رسیدن به هر کدام مهلتی تعیین کنید. هیچ چیز را به دست شانس نسپارید.

✅ لیست تهیه کنید

مرحله چهارم: همه فعالیت های لازم برای دست یابی به هدف را لیست کنید و در آینده هم همین طور که اقدامات جدیدی به فکرتان می رسد آنها را هم به لیست اضافه کنید تا تکمیل شود.

✅ لیست را سازماندهی کنید

مرحله پنجم: لیست فعالیت ها را به یک برنامه تبدیل کنید. به این صورت که بر حسب اهمیت آنها را اولویت بندی کنید و سپس آنها را به ترتیب بنویسید و برای هر کدام مهلتی تعیین کنید.

✅ اقدام کنید

مرحله ششم: بر مبنای برنامه بالا دست به اقدام بزنید. مهم این است که کار را شروع کنید.

✅ هر روز کاری را انجام بدهید

مرحله هفتم: هر روز به انجام یکی از فعالیت هایی بپردازید که شما را به مهم ترین هدف تان در زمانی که معین کرده اید نزدیک تر کند. تصمیم بگیرید در هر روز سال کاری بکنید که شما را در مسیر رسیدن به هدف پیش ببرد. با به کارگیری این فرمول، پیشرفت روزانه تان حیرت آور خواهد بود.

✅ هدف هایتان را هر روز مرور کنید

اهداف خود را هر روز مرور کنید تا مطمئن شوید که هنوز هم مهم ترین اهداف هستند. به این ترتیب با گذشت زمان اهداف جدیدی به لیست خود اضافه خواهید کرد و آنهایی را که دیگر مهم نیستند حذف می کنید. برای هدف هایتان هر چه باشند، برنامه ریزی کامل و مکتوب تهیه کنید و هر روز روی آن برنامه کار کنید. این است رمز عملکرد عالی و رسیدن به موفقیت.

📝برایان تریسی
ترجمه منیرالدین اعتضاد

نویسندگی

«داستان‌نویسی، مهارتی آموختنی است»

نخستین تلاش‌ها برای شرح فرایند آفرینش ادبی را باید در فرهنگ و تاریخ یونان باستان دنبال کرد. در فرهنگ یونانی اعتقاد داشتند توانایی نوشتن از الهه مِموریوس به شاعر و نویسنده اعطا می‌شود. در فن شعر ارسطو هم به این موضوع اشاره‌هایی شده است. اما در ادوار بعد خصوصا در دوره نوافلاطونی‌ها، با تکیه بر باور‌های دینی، جای این الهه با خدا عوض می‌شود. آن‌ها معتقد بودند نوشتن، یک استعداد خدادادی است که برخی از این نعمت بهره‌مندند و برخی نه. اما در پی رنسانس اروپایی ارتباط انسان با آسمان متزلزل شد. اندیشمندان با تکیه بر دستاورد‌های علمی و خصوصاً روان‌شناسی به این نتیجه رسیدند که «نویسندگی چیزی جز یک مهارت آموختنی نیست». با این تفکر نهاد‌های آموزش نویسندگی در غرب شکل گرفت و سال‌هاست که همچنان به کار آموزشی مشغولند. نظام آموزش و پرورش و آموزش عالی ایران فاقد این منطق آموزشی است. دیپلمه‌ها، دانشجویان و فارغ‌التحصیلانِ دانشگاهی ایران چنین مهارتی را نمی‌آموزند؛ از‌این‌رو باید اصول و مهارت‌های نویسندگی و به‌خصوص نوشتن داستان را در دوره‌ها و کلاس‌های ویژه‌ای که در خارج از دانشگاه‌ها و مدارس برگزار می‌شوند و شیوه‌های خلاقانه و بدیع در آموزش داستان‌نویسی مدرن پیشه می‌کنند، آموخت.

🔗 مرکز مطالعات علمی و ادبی ایران (ایکو‌سالا):
@icosala

فرزندان ما فقط برای مدت کوتاهی در این سن هستند

🪴🪴🪴🪴🪴

🟢خوبست به یاد داشته باشیم که مهم نیست فرزندانمان چندساله اند، آنها فقط برای مدت کوتاهی در این سن هستند...

 پس این خشم و غضبها میگذرد، خیس کردن رختخواب، پشت سر حرف زدن و سالهای نوجوانی عاشق شدن، همه می‌گذرند.

سعی کنیم حالا که فرصتش را داریم، از هر مرحله‌ای لذت ببریم و به جای تمرکز کردن روی بدیهای هر مسئله، به جنبه بامزه آن نگاه کنیم. زمانی که خسته ایم، یک قدم به عقب برگردیم و قبل از حسابرسی به فرزندان، خودمان را آرام کنیم.

🟢هیچ خوب نیست که بیش از حد عصبانی یا ناراحت باشیم زیرا ممکن است کاری انجام دهیم که بعدا از آن پشیمان شویم. 
آرام باشیم و لحظه‌ای زمان بگذاریم تا دوباره ارزیابی کنیم.
 شاید این یک مسئله دوره‌ای باشد و اوضاع بهتر شود.

احترام به کودک

آنچه در خانواده های ایرانی به خصوص طبقه متوسط به بالا، آسیب رواني عمیق در کودکان تولید می کند، کمبود محبت نیست؛ بلکه فقدان احترام است. 

همین کودکان وقتی بزرگ می شوند و به سنین جوانی می رسند، در عشق های تند و تیز و نامحترم تخریب می شوند و تخریب می کنند. 

عشق با نبود احترام، به نفرت تبدیل می شود. 
به نام مهر با اعمال سادیستیک و تملک جویانه و کنترل های شدید به مرزهای روانی یکدیگر تجاوز می کنند و باعث نابودی رابطه می شوند.

 در سطوح اجتماعی، فقدان احترام و بی مرزی و تجاوز به مرزهای یکدیگر در هر پدیده ی اجتماعی دیده می شود.از ترافیک گرفته تا روابط حاکم بر ادارات و ارگان ها... 

انسانی که احساس کند محترم است نمی تواند به مرزهای روانی دیگران تجاوز کند و در مقابل تجاوز به مرزهای خویش حتی به نام مهر هم ایستادگی می کند.

در یک انسان و یک جامعه متمدن، مهر در چهارچوب احترام، به سمت عالی شدن، بلوغ و رشد روانی سیر می کند. 

نویسنده: آذردخت مفیدی_نشر قطره

بازی کودکان

🥎🏐🏀⚽️🏐🏈🎾

بازی کردن به کودکان، کشف دنیا، قوانین طبیعت، تفکر در پیرامون زندگی را می‌آموزد آنها توانایی‌های خود را در بازی‌ها می‌سنجند که هیچ علمی آن را به کودکان نخواهد آموخت. کودکی که به اجبار والدین به جای بازی و تحرک و شادی پشت میز کلاس زبان می‌نشیند، کودکی که به جای گرفتن مداد رنگی برای نقاشی و خط‌خطی کردن، الفبا را می‌آموزد، رشد سالم روانی که بین یک تا شش سال اول زندگی باید اتفاق بیفتد را از دست می‌دهد.  معمولا کودک به اصطلاح  دانشمند امروز، انسان مضطرب فرداست که شانس پیشرفت در بسیاری از زمینه‌های احساسی را از دست خواهد داد.

متن از خانم دکتر امین لو می باشد. 
@ravanshenasiemroozema⚽️

سیستم های آموزشی و تربیتی مشارکتی

در جوامعی که به خرد و خواست جمعی توجه بیشتری می شود، برنامه ریزی درسی با مشارکت نمایندگان والدین، دانش آموزان، معلمان و متخصصان تعلیم و تربیت انجام شده و پس از نیازسنجی و اولویت بندی نیازهای تربیتی، سرفصل‌های مربوطه در اختیار معلمان قرار داده می شود. معلمان نیز با مشارکت خود دانش آموزان و والدین آنها در راستای رسیدن به اهداف تعيين شده در برنامه، همراه و همگام با دانش آموزان و والدین کار می کنند. در هنگام ارزشیابی از اجرای برنامه نیز خود دانش آموزان و والدین آنها نقشی فعال داشته و می توانند در مورد عدم رسیدن به تمام یا برخی از  اهداف آموزشی و تربیتی، سیستم آموزشی را مورد سؤال قرار دهند. 

سیستم های آموزشی در جوامع استبدادی

📕 اطاعتِ مطلق و نامحدود و نامشروط، مستلزمِ جهالتِ شخصِ فرمانبردار است. بنابراین در حکومت‌های های استبدادی، آموزش و پرورش می‌بایست بسیار محدود و برنامه‌ریزی‌شده صورت پذیرد. وظیفه‌ی کلیِ آموزش در این حکومت ها این است که ترس را در قلوب مردم جای دهد و چند اصل ساده‌ی دینی را به آن‌ها بیاموزد.

#مونتسکیو