ده قانون اصلی تربیت
۱- تحسین و پاداش: استفاده از اسباب بازی و خوراکی های متنوع برای پاداش یک کودک الزامی نیست. شاید استفاده از تابلوی ساده ای که در آن‌ها رفتار خوب فرزندتان را با یک ستاره پاداش دهید، موثرترین تمجید باشد.
۲- ثبات قدم و استمرار: مقررات مشخص شده را به سادگی تغییر ندهید. هیچکس نباید حتی خود شما قوانین را نقص کند.
۳- برقراری روال معین: تعیین وقت دقیق خوابیدن، بیدار شدن و غذا خوردن است. عاقلانه انعطاف به خرج دهید چرا که بی شک خانه پادگان نیست.
۴- حد و حدود و خط قرمزها: با این کار مشخص می کنید از وی چه انتظاری دارید و محدوده ی آزادی عمل او تا کجاست.
۵- نظم: نظارتی قاطعانه و عادلانه. هرگز نبای نظم را با استفاده از خشونت و تنبیه برقرار کنید.
۶-هشدارها: هشدار ها دو نوع است. در هشدار نوع اول برنامه بعدی روزانه را به اطلاع کودک برسانید و در هشدار نوع دوم: رفتار نامناسب فرزندتان را به او گوشزد می کنید و در واقع به او فرصت می دهید تا رفتار خود را تصحیح کند.
۷- انتظارها: با آنها راجع به خواسته هایتان صحبت کنید اما از ارائه توضیح اضافه، استدلال و پیچیده کردن موضوع پرهیز نموده و فقط نکته اصلی را به ساده ترین شکل ممکن بیان نمایید. بخاطر بسپارید توضیح های خود را متناسب با سن فرزندتان بیان کرده و از آنها سوال کنید آیا متوجه شده اید که چرا چنین انتظاری از آنان دارید یاخیرُ تا اینکه به تدریج نظم مورد نظر شما را بپذیرند.
۸- محدودیت ها: خونسرده بوده و بر اعصابتان مسلط باشید. نافرمانی را با خشم و فریاد پاسخ ندهید. اجازه ندهید کودکان به سهولت با اعصابتان بازی کنند.
۹- مسئولیت پذیری: به آنها اجازه رشد بدهید. اجازه دهید کارهای کوچک را خودشان به تنهایی انجام دهند و انتظار شما متناسب با سن و تواناییشان باشد.
۱۰- آسودگی خیال و آرامش: توجه کلامی و غیر کلامی

جی.اُ. فراست